Μ΄αγαπά δε μ’αγαπά, μού’δωσε τη μαργαρίτα που λέει πάντα σ’αγαπώ, είσαι η γυναίκα της ζωής μου, είμαι, είμαι άραγε, χαμηλώνει τα μάτια και σκύβει το κεφάλι όταν μου λέει σ’αγαπώ, έτσι ταιριάζει στην αλήθεια, δε μαδώ πια μαργαρίτες, τα μάτια του είναι κολλημένα πάνω μου κάθε ώρα και στιγμή, νομίζω πως χιλιάδες από αυτά είναι πάνω μου ζωγραφισμένα, πως αντιγράφουν το σώμα μου με κάθε λεπτομέρεια, εκτός όταν μου λέει σ’αγαπάω, πόσο σ’αγαπώ αλήθεια όταν το λες σα να ντρέπεσαι ή σα να φοβάσαι μην πάρει ο αέρας τα α και ξεραθεί η λέξη σου.
Έχεις ψιλά για τον καφέ, έχω, ανοίγω το τσαντάκι μου, πάταγος εκκωφαντικός από τα βιβλία που μου πέφτουν από τα χέρια, σαν πούπουλο το σελοφάν που πέφτει από το καλαμάκι της διπλανής, το βλέπω, το βλέπω να αιωρείται αργά βασανιστικά μέχρι να πέσει κάτω, σκύβει αυτός που είμαι η γυναίκα της ζωής του, της αρπάζει το σελοφάν να το πετάξει εκείνος, τίποτε άλλο δεν βλέπει, τίποτε άλλο δεν περιμένει εκτός από το χαμόγελο του ευχαριστώ της, όλα τα άλλα άσπρο γαλακτερό κενό, εγώ έγινα άσπρο γαλακτερό κενό, δε με βλέπει, δε με βλέπει, ούτε εμένα, ούτε τα πεσμένα με πάταγο βιβλία μου στα πόδια του, το χαμόγελό της κολλάει στη ματιά του, μοιάζει από αυτά που δε φεύγουν ούτε με το βραδυνό βούρτσισμα, περνά δίπλα μου να πετάξει το σελοφάν στα σκουπίδια ο άντρας, που είμαι η γυναίκα της ζωής του, τα χιλιάδες μάτια του που με έντυναν ξεκόλλησαν από πάνω μου, νιώθω γυμνή, περνούν από μέσα μου και συνεχίζουν το δρόμο τους, είμαι διάφανη, δεν υπάρχω, δεν υπάρχω, είμαι εδώ κραυγάζω κλαίγοντας, ε τι, τα βιβλία μου ψελλίζω, κάναν τόσο ησυχία όταν πέσανε, το σελοφάν έκανε τόσο θόρυβο, θέλεις να κάνεις τώρα σκηνή, δε σκύβει το κεφάλι με κοιτάει κατάματα, όχι αγάπη μου, να κλάψω θέλω για την κηδεία του για πάντα, λα λι λα μόνον ο θάνατος υπάρχει για πάντα, τι κρίμα, τι κρίμα, ακόμα και τα παιδιά το ξέρουν, μα εμείς δεν είμαστε πια παιδιά, ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος, δε ζει γοργόνα μου, τίποτα δε ζει για πάντα.
Mόνο το σελοφάν στη ματιά μου καθώς θα πέφτει αργά και ηχηρά πλάι στα αθόρυβα βιβλία μου.

4 σχόλια:
πολύ Ωραίο!!
Το καλαμάκι της διπλανής :-)
...όλα τ΄ άλλα άσπρο γαλακτερό κενό.
και ένα κολλημένο στα μάτια
χαμόγελο
απ΄αυτά που δεν φεύγουν
ούτε με το βραδυνό βούρτσισμα....
καλό Μήνα
Άντε καλό μας μήνα με ή άνευ σελοφάν και βιβλίων, αλλά όσο για το χαμόγελο, ε, αυτό το παλεύουμε! :-))
;)
Καλό Φθινόπωρο...
Καλή σχολική χρονιά Μαρίλια (αν βέβαια υπάρξει τέτοια...)
Δημοσίευση σχολίου