Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Σήμερα άρχισα να διαβάζω τα παραμύθια μου στα παιδιά μου

Σήμερα άρχισα να διαβάζω τα παραμύθια μου στα παιδιά μου. Δεν τους είπα πως είναι δικά μου, ούτε πως τα έγραψα για κείνα όταν ήταν μωρά της αγκαλιάς. Ντράπηκα. Και φοβήθηκα πως μπορεί να μην τους αρέσουν ή να μην τα καταλάβουν κιόλας, έτσι μικρά που είναι.
Πρώτη φορά τα είδα τόσο προσηλωμένα. Δεν πήγαιναν με κανέναν τρόπο να κοιμηθούν. Απαιτούσαν να τελειώσει το παραμύθι, όσο μεγάλο κι αν ήταν. Τα μουτράκια τους αστράφτανε, παρόλο που νυστάζανε. Με συμπληρώνανε, προσθέτανε, ρωτούσανε, φαντάζονταν τη συνέχεια, συνδέανε φράσεις με πίνακες, με στίχους, σηκώνονταν να μιμηθούν τους ήρωες, άνοιγαν διάπλατα τα ματάκια τους.
Έπαψα να φοβάμαι να τους τα διαβάσω.
Θα μάθουν άραγε ποτέ πως με την αθωότητά τους με έκαναν να πιστέψω πως αυτά τα παραμύθια πράγματι ισχύουν και για μένα, πράγματι τα αγαπώ, κι όχι μονάχη, μα μαζί τους;
Αν η ευτυχία έχει χρώμα, τότε είναι κόκκινη σαν τα αναψοκοκκινισμένα μαγουλάκια τους, όταν με ακούγανε.
Αν έχει βλέμμα, τότε έχει το βλέμμα μου την ώρα που έβλεπα να τα συνεπαίρνουν τα παραμύθια μου.
Αν έχει ήχο, τότε ευτυχία είναι οι σιωπές τους όταν βαθειά μέσα τους ένιωθαν κάποιο νόημα του παραμυθιού.
Αν η αλήθεια έχει όνομα, τότε λέγεται παραμύθι. Το παραμύθι που δεχόμαστε να παίξουμε. Και παίζουμε.
Δεν τους είπα, ούτε στο τέλος πως είναι δικά μου τούτα τα παραμύθια. Γιατί είναι δικά τους. Τα κάνανε δικά τους.

8 σχόλια:

sstamoul είπε...

Τι όμορφο!
Πόσο υπέροχο συναίσθημα πρέπει να είναι αυτό που περιγράφεις!
Καλή συνέχεια!

Κλεοπάτρα και Μινγκ είπε...

Νά'σαι καλά!

Tyler Durden είπε...

καλημέρα! Οι καλύτεροι αξιολογητές είναι τα παιδιά, γιατί κάθε ιστορία που ακούν είναι μια άσκηση της φαντασίας τους, ένα νέο άνοιγμα στονκόσμο, ειδικά μάλιστα όταν την διαβάζει ένα αγαπημένο πρόσωπό τους.

Ενώ εμείς οι μεγάλοι έχουμε περιορίσει πολύ τα ενδιαφέροντά μας και αυτό έχει παρασύρει και τη φαντασία μας

Κλεοπάτρα και Μινγκ είπε...

Εκτός από τη φαντασία έχει παρασυρθεί και η αθωότητά μας(δε μιλώ για ευκολοπιστία που καλώς έκανε και έφυγε από έναν ενήλικο). πολλά πράγματα ακόμα και στα παραμύθια μας φαίνονται φθαρμένα. Ίσως τελικά ένα παιδί να μας χαρίζει αυτό ακριβώς, την αθώα και μη κορεσμένη ματιά του. Λέγε ήθος και ποιότητα λοιπόν.

aerostatik είπε...

στις κόρες μου έλεγα μόνο ένα παραμύθι "Τα τρία γουρουνάκια" και μου το ζητάνς ακόμα...

Κλεοπάτρα και Μινγκ είπε...

Αν δοκίμαζες να τους πεις κι άλλα, θα έβλεπες πως θα τα διέκριναν σε αγαπημένα και λιγότερο αγαπημένα. Το ένα αναγκαστικά ως μοναδικό το θεωρούν αγαπημένο. Βεβαίως ακόμα και για αυτό το ένα απαιτείται αφηγηματική ικανότητα για να αρέσει σε βαθμό να το ζητούν τα κορίτσια σου ακόμα. :-)

marilia είπε...

Το αναγνωρίζω το συναίσθημα. Το 'χω νιώσει με τα παιδιά... μου, του σχολείου. :)

Καλό καλοκαίρι! :)

Κλεοπάτρα και Μινγκ είπε...

Φαντάζομαι ενισχυμένο, αφού μιλάμε για 20-25 παιδιά τουλάχιστον, μεγάλο κοινό δηλαδή! Καλό σου καλοκαίρι!