Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

Η σύγκλιση γενεών και η σοκολάτα-χριστουγεννιάτικο σε τόνο καθημερινό και ανθρώπινο



Blending choco

Γιαγιά, κόρη, εγγόνια.

-Παιδί μου, φάε και εσύ κάτι επιτέλους. Άσε τα παιδιά. Να σου φτιάξω μια πορτοκαλάδα;
Η πορτοκαλάδα έμεινε στον πάγκο της κουζίνας πλάι στο ψωμί με βούτυρο και μέλι.

-Αγάπη μου, μη το σκοτώνεις το λουλούδι. Άμα το κόψεις θα ξεραθεί και δε θα είναι πια όμορφο. Άσε το να συνεχίσει. Λυπήσου τον εαυτό σου που δε θα το βλέπει πια.
Το παιδάκι κόβει το λουλούδι.

Αποστάσεις ηλικιών, ιδεών, κρίσεων, αποκρίσεων, βλέμματος, χρωμάτων, σκέψεων, εμπειριών, χαρτών, πραγματικοτήτων...

-Γιαγιά έτοιμο το ποτάμι από σοκολάτα να κολυμπήσουμε;
-Όχι ακριβώς εμείς, τα μπισκότα είπαμε.
-Έλα τώρα μαμά.

Ξεχύνεται ορμητικό από την κατσαρόλα ένα ποτάμι σοκολατένιο, γυαλιστερό, αχνιστό με μπισκότα βαρκούλες να ταξιδεύουν, να ναυαγούν, να ανεβαίνουν στην επιφάνεια. Η κουζίνα γέμισε κακαόδεντρα. Και όλους, τρεις γενιές στη σειρά τους παρέσυρε, γινήκαν ναυαγοί μετά χαράς στον ποταμό. Τέτοιος χείμαρρος. Βουλιάζαν και πλατσούριζαν και γελούσαν και έγλυφαν τα δάχτυλά τους. Κουτάλια κουπιά στον ποταμό που γέμιζαν και άδειαζαν. Συνενοχή.

Και κείνη η σιγή, όταν οι άνθρωποι μοιράζονται κάτι μαζί και τα λόγια περισσεύουν.
Και κείνο το βλέμμα το ηδονικό, όταν οι άνθρωποι συμμετέχουν από κοινού σε κάτι τις, τόσο μικρό και τόσο μεγάλο, κείνο το βλέμμα που κοιτάει και δεν κοιτάει, που βλέπει τον εαυτό που βυθίζεται και απομονώνεται, βλέπει και τους άλλους που βυθίζονται το ίδιο, στο ποτάμι. Μέθεξη.

Και τότε αρχίζει η γιορτή. Δάχτυλα τριών γενεών που βουτιώνται στη σοκολάτα και βάφονται στα πρόσωπα τα χρώματα του πολέμου, αστείες φατσούλες, βούλες Ινδών στο μέτωπο, καραβάκια με πανιά, κύματα ήλιοι και φεγγάρια. Και βάφουν τα πρόσωπα των άλλων. Και γέλια τρανταχτά μέχρι δακρύων και το ποτάμι της σοκολάτας να πλημμυρίζει τα πάντα, την κουζίνα, το σπίτι, τον ουρανό, τη θάλασσα, το στόμα, τις γενιές, τη σύγκλιση και την απόκλιση.

Από κείνη τη μέρα όλοι τους λατρέψανε τη σοκολάτα.

Αυτό το κάτι τις το τόσο μικρό και τόσο μεγάλο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: